O śmierci! Śmierci! Śmierci upragniona!Czemu przekornie me ciało omijasz?We mnie już tylko nienawiści grona,Rzuć więc na twarz mą śmiertelny makijaż!Niech serce pęka, niech w rozpaczy jęczy,Niech ból śmiertelny me ciało przeszywa!I tak ma miłość nad światem rozdźwięczy,Tym dowód dając, że była prawdziwa!